„Tu pani Wachicka być może popełniła błąd, nie potrzebnie wspomniawszy o „sprawie państwowej wagi". A już wiadomo, jak pani Jagusia reagowała na dźwięk tych słów, będąc sama osóbką na wskroś „państwowotwórczą". Pomknęła do domu strzałą mimo wąskich białych pantofelków na wysokich obcasach. Sprawiło to, że weszła do gabinetu męża, co służył zarazem za salonik, straszliwie kulejąc. Ale majora w domu jeszcze nie było, bo przychodził na obiad dopiero o trzeciej. Z początku jeden pantofelek wzleciał do góry, potem drugi poleciał w kąt i Jagusia zwaliła się z nogami na kanapę. Cała dygotała z niecierpliwości. W sprawach „państwowej wagi", wiedomo, nie wolno zwlekać. Żona oficera — to jego szef sztabu, to jego personalna „dwójka". Ostrzeżony mąż będzie wiedział, co czynić i komu o tym niebywałym zdarżeniu z Wachicka zameldować. Właśnie oficerowi kontrwywiadu, który rezydował w mieście i którego nazwiska nawetmecenasowi Jagusia oczywiście zdradzić nie może. Nawet nie powie, czy to blondyn, czy to brunet. Okazało się wtedy, że młoda majorowa ma niekłamany podziw dla naszego II Oddziału Sztabu Głównego! dla niebezpiecznej roboty jego współpracowników, a nade wszystko dla ich wspaniałych sukcesów! Nasza dwójka jest najlepszą na świecie, i nawet Intelligence Service czy inne Nachrichtenbiiro jej zazdroszczą. Nie umywają się do nas, gdzie im!“(5)