„Obecność panny Lizzie uspokoiła je. To, co się stało, wydało im się nagle znacznie bardziej naturalne. Jakże się cieszyły, że przyszła! Słusznie powitały wybór jej na Matkę Obozu z takim radosnym entuzjazmem. Pod jej spojrzeniem ruchy harcerza straciły nieco na swojej drastyczności. Można go było teraz porównać do uprzykrzonego komara. — Każcie mu z niej zejść — zażądała panna Lizzie swoim pysznym, głębokim głosem, z którego przebijała lekka nutka humoru, jakby wiedziała, że z tego żądania i tak nic nie wyjdzie. — Ojej, ściągnijcie go z niej — Stała, przyciskając do siebie teraz kilka dziewczynek naraz. Chmurzyła się tylko, gdy wzrok jej padał na Jinny Love. Dziewczęta tuliły się do niej coraz mocniej.
Kochała te dziewczęta. Im trudniej było do nich dojechać, im gorsze warunki zastawała w obozie, tym były jej bliższe. Dziewczęta zaś uświadomiły sobie — gdy wraz z nią przyglądały się harcerzowi, wciąż ujeżdżającemu zabłocone plecy Easter — że przecież co dzień z niecierpliwością oczekiwały przybycia panny Lizzie; dziś również ścieżki były starannie wygrabione, namioty wyprzątnięte, a herbata nalana do wielkiej kadzi i wstawiona do jeziora dla ochłody. Jak co dzień pies murzyński obszczekiwał tradycyjnie jej samochód, no i nareszcie była wśród swojej gromadki. Gdyby chciała, "mogłaby wstrzymać zabiegi harcerza, ale widocznie nie chciała tego zrobić. Nawet jej początkowe okrzyki oburzenia wydały się już rzeczą umowną — czymś, co należało mówić w podobnej sytuacji. Wiele dziewcząt patrzyło na pannę Lizzie, a nie na to, co się działo na stole. Jej przypudrowane wargi drżały, powieki ciężko opadły na oczy, ale była tu, była tu z nimi.“(7)