„nie trzymaliśmy. Jak ojciec nabył tę parę mułów, zaraz jednego nazwał Kully. Ja myślę, że to skrót jakiegoś imienia. A tylko pradziad Jonathan mógłby zdradzić tę tajemnicę.
Gordon spojrzał bystro w twarz informatora. Sądził, że żartuje, nie dostrzegłszy jednak cienia uśmiechu, sam pohamował wesołość.
Posuwali się wciąż prosto, jedną i tą samą ulicą, na której przechodniów było coraz mniej i coraz mniej sklepów, aż zwarta linia domów i domków poczęła przypominać zaniedbane uzębienie człowieka coraz więcej dziur, pustych placów, wreszcie zabudowania w ogóle znikły. Ich miejsce zajęły jakieś szałasy, budy, a nawet ziemianki wygrzebane w piaszczystym gruncie. Gdzieś z boku wyskoczyła sfora zdziczałych psów, tu i tam stały grupki obdartusów. Gordon pomyślał, że spacer tędy nocą byłby na pewno nie mniej niebezpieczny od wyprawy do Czarnych Gór. Powiedział o tym. Abel przytaknął.
— To są plewy wielkiej wędrówki — wyjaśnił.
— Jak to
— Proste. Daleka droga odsiewa ziarno od śmieci, śmiecie zostają. Te budy i jamy zbudowali ci, którym nagle zabrakło chęci na dalszą podróż, a pieniędzy na powrót. Albo może nie mają dokąd wracać
— Skąd pan o tym wie
— Opowiadano mi. Staliśmy tu dwa dni. Prawdę powiedziawszy, rozglądałem się za jakimś pasażerem na przyprzążkę. Jedna strzelba na cztery osoby to niewiele.“(11)