„Jakże niezwykły widok przedstawiała teraz ta posępna i milcząca zazwyczaj twierdza, której progi od czterech wieków mogli przestąpić jedynie dozorcy więzienni, ich więźniowie i jej ponury komendant. W chwili obecnej znalazła się ona w rękach ludu, który przebiegał jej dziedzińce, wbiegał i zbiegał schodami, jak chmara much brzękiem napełniał zakamarki murów i rozbrzmiewał dokoła okrzykami.
Billot na chwilę skierował swój wzrok na komendanta, którego raczej niesiono niż prowadzono i który jak gdyby płynął nad tym tłumem. Po chwili jednak de Launay zniknął. Billot westchnął, spojrzał dokoła siebie, zauważył Pitou i wołając — Trzecia cela! — pobiegł przed siebie.
Po drodze spotkał dygocącego ze strachu dozorcę więziennego.
— Gdzie jest trzecia cela
— Tędy, mój panie... ale ja nie mam kluczy...
— Gdzie one są
— Odebrano mi je.
— Obywatelu — rzekł Billot, zwracając się do któregoś mieszkańca przedmieść paryskich — pożyczcie mi swojej siekiery.
— Mogę ci ją dać... Już mi nie jest potrzebna, skoro Ba, stylia została zdobyta.
Billot chwycił siekierę i wbiegł na schody. Dozorca podążył za nim i zatrzymał się przed drzwiami. To tu znajduje się trzeciacela
— Tak. Tutaj.
—Czy więzień, który tu siedzi, nazywa się doktor Gilbert — Nie wiem. "“(12)