„I jakby na potwierdzenie tego pokazuje nam także odznaczenia i dwa medale z okresu jego służby w oddziałach pomocniczych amerykańskich sił zbrojnych w Niemczech.
W .pewnej chwili wstaje i przynosi z sąsiedniego pokoju jakiś list. Po relacjach kongijskich, opublikowanych w wielkich magazynach, Muller otrzymał również listy z pogróżkami. Pewna niewiasta z Hamburga pisała — pani Elfriede Muller pozwoliła nam odnotować to zdanie — „»KongoMuller», mam nadzieję, że i ciebie dosięgnie kiedyś strzała wypuszczona przez jakiegoś Murzyna". (Bardzo znamienny wydaje nam się fakt, że ani jeden z tych listów nie znalazł się w zachodnioniemieckich relacjach prasowych).
— Ale tu, w Europie, jest to prawie niemożliwe, łaskawa pani — mówimy.
Kwituje tę uwagę wdzięcznym uśmiechem.
Nabywszy kilka zdjęć i poprosiwszy o pozwolenie sfotografowania od razu, na miejscu stronicy albumu z dowodem osobistym, rozstajemy się z nią. Kiedy płacimy za te nabytki — co w Niemczech Zachodnich rzadko się zdarza — pada decydujące pytanie
— Czy nie mielibyście panowie ochoty spotkać się również z moim mężem
Oczywiście mieliśmy ochotę.
I tak oto pojawia się sam Muller. Do pierwszego spotkania dochodzi w Monachium.“(14)