„— Nic nie poczuł. Przejdzie mu to. Ale czy ty wiesz, że muszę zabić ciebie — wybuchnął, zdjęty nagłym bólem.
Nie krzyknęła ani nie zemdlała, ani nawet nie wyglądała na przerażoną.,
— Naprawdę — zapytała po prostu, szczerze zdziwiona.
Usunął ją więc ze swej drogi, nie wahając się już ani chwili dłużej, ze strachu, że może zwątpić w słuszność tego, co czyni. Skupił myśli na jednym lodowatym celu i trzymał się go grzebiąc na biurku Anioła w poszukiwaniu indeksu. Znalazł go była to kompletna lista planet zamkniętych. W niewielkiej klawiaturze obok komputera rozpoznał pomniejszoną wersję znajdujących się na dole dystrybutorów, tyle że bez zagłębienia na kciuk, za pomocą którego identyfikuje się nabywcę żetonu.
Ujął rękę Anioła. Długie ramię było ciężkie, sztywne i dostrzegalnie zimne — nic dziwnego, biorąc pod uwagę pochłaniającą ciepło atenninę, którą nawet jeszcze teraz igła wprowadzała do krwiobiegu Anioła. Było jej dość, by zwykłego człowieka zamrozić na sztywno w ciągu kilku minut, ale Rockhard zapewnił. Deeminga, że igła nie jest w stanie zabić Anioła. Nie to, żeby szczególnie zależało na tym jemu albo Rockhardowi. Dla jego potrzeb igła była wystarczająca, śmiercionośna czy nie.“(13)