„— Nic nie myślę!
— Jak to
— A tak. Chcę wypocząć przez kilka dni, nie zaprzątając sobie niczym głowy — uśmiechnął się Sam i spojrzał bystro w stronę milczącej Kate.
— Racja! — podtrzymała go matka.
Niewielki strumyk szemrał wesoło wśród kamieni, omijając nadbrzeżne krzaki. Za drzewami widniały czerwone dachówki zabudowań, oświetlone promieniami słońca.
— No i minęły dwa tygodnie... — zaczął Sam.
— Czeka cię ulubione zajęcie — wtrąciła Kate
gryząc trawkę. Sam zaczął mówić o perspektywach swojej pracy.
— Wiesz co — przerwała mu dziewczyna. — Zdaje mi się, ze w swoim zapale do nauki i techniki wielu rzeczy nie dostrzegasz. Spójrz — wyciągnęła smukłą, śniadą rękę — czyż to nie jest piękne Gdy leżysz w trawie i spoglądasz poprzez gałęzie w niebo... długo, długo... odległości się zmieniają... Gałązki raz są wysoko, to znów całkiem blisko. Jakaś trawka wydaje ci się nagle ogromna. A wasza technika pozostaje z tym wszystkim w zupełnej sprzeczności!
— Nie pojmuję, na czym ta sprzeczność ma polegać!
— Ach, nie umiem tego wyrazić! W waszej technice jest coś okrutnego, nieubłaganego... Zdaje mi się niekiedy, że kolos żelazny chwycił za rękę małego, bezbronnego człowieka i ciągnie go za sobą... Kolos idzie coraz szybciej i szybciej... A człowiek opiera mu się... Ale czy można oprzeć się ślepej, żelaznej sile“(10)