„— A tak, zaczekajcie trochę,— odpowiada Bertelsen, — panna dEspard poszła na halę po Daniela.
Ale nie, skoro odźwierny to słyszy, ani myśb czekać na Daniela, on gwiżdże na Daniela, gwiżdże na całego wołu, wół musi dojść do sanatorjum! Ogląda się za pocztarkiem i przyzywa go, — pocztarek zawrócił kawał drogi po czapkę, którą zgubił w biegu
— tę czapkę ze złotym sznurem, oznakę jego stanowiska. Odźwierny czeka i znów go woła — Czy się boisz byka, cielaka Przecież on nie ma nawet porządnych rogów na"głowie, tylko parę brodawek! Tfu!
— Trzyletni byk nie jest cielakiem, — odpowiada rozgoryczony pocztarek, — nie chcę mieć z nim nic do czynienia. Pamiętaj to sobie!
Czas przechodzi na sporach, byk zaczyna wykazywać wściekłość, ryje głową w pniakach i zaświnia się przeraźbwie, grzebie przedniemi nożyskami, ryczy, niczem grzmot. Nagle dostrzega odźwiernego i pędzi ku niemu, o, jakii on potężny, gdy tak pędzi, nadzwyczajny, a waży i kołysze słabizną — odźwierny ratuje się, szybko wbiegając na górę i mówi
— JeśU ta figura tam nie chce mi pomóc, to już muszę dać pokój! Naszyjcie mu na czapce jeszcze jeden galon, to się może odważy! — Zwalał całą winę na pocztarka.
Nadchodzi Daniel. Owa panna dEspard była niemiłą i mało lubianą, ale szatan z niej dziewczyna i z rozumem, otóż i teraz uczyniła jedyną rozsądną rzecz sprowadziła Daniela. Daniel przychodzi z wybornym powrozem w ręce zbliża się do wołu przyjaźnie i przymilająco. Wyciągniętą ręką i tkliwemi, pieszczothwemi nazwami, daje mu do zrozumienia, że i teraz, jak zazwyczaj, chce go ująć dobrocią, ale wół tylko się rozwydrza i ryje ziemię przedniemi nogami. — Nie, toście wy skrzywdzib zwierzę ! — mówi Daniel zgorszony.“(16)