O godzinie drugiej po południu

„O godzinie drugiej po południu Niemcy uderzyli czołgami jednocześnie — od czoła wzdłuż szosy oraz na nasze tyły z kierunku Rzęsny Polskiej, sięgając aż po stanowiska artylerii w rejonie koty 324. Jedno z tych uderzeń rozwinęło się wzdłuż drogi leśnej biegnącej z Rzęsny Polskiej do sanatorium w Hołosku Wielkim i trafiło od tyłu w czołowe rzuty naszej piechoty, akurat w miejscu, gdzie mieścił się posterunek bojowy dowództwa. Na wprost nas, po drugiej stronie szosy, leżała wspomniana już poprzednio poręba, okolona zalesionymi wzgórzami. Zboczami poręby biegła droga do Rzęsny Polskiej, pnąc się w prawo ku górze od punktu połączenia z szosą, na razie prostopadle do niej, następnie mniej więcej równolegle, aż do miejsca, gdzie nikła z oczu w wysokopiennym lesie, w odległości około 250 metrów od naszego posterunku bojowego.
W pewnej chwili z kierunku Rzęsny Polskiej rozległ się po drugiej stronie szosy dobrze nam już znany szum i łoskot, tym razem wyjątkowo silny, który zbliżając się ku nam rósł i potężniał stopniowo. Echo leśne, odbijając i pomnażając odgłosy, utrudniało orientację do tego stopnia, że zdołaliśmy dokładnie uzmysłowić sobie niebezpieczeństwo dopiero wtedy, gdy czołgi wyłoniły się na otwarte zbocze i rozpoczęły ogień w naszą stronę. Stalowe bestie długim sznurem sunęły w lewo w dół ku szosie, niknąc od czasu do czasu między krzakami. Pociski gęstą falą siekły po gałęziach. Trzeba było cofnąć się kilkadziesiąt kroków pod osłonę lasu. Tu i ówdzie ktoś osunął się na ziemię. W grupie sztabu padł na miejsu, rażony kulą w skroń, major dyplomowany Falkowski, zdolny i powszechnie lubiany oficer, używany przeze mnie nieraz jako oficer łącznikowy w sytuacjach szczególnie ciężkich. Przed dwudziestu zaledwie minutami został on ciężko ranny w rękę odłamkiem granatu; obandażowany prowizorycznie na miejscu, odmówił udania się na punkt opatrunkowy i pozostał przy sztabie. Lekką ranę odniósł dzielny dowódca 49 pułku piechoty podpułkownik Hodała.“(1)